در خیابان طالقانی امروز مسجدی قرار دارد که با توجه به کتیبه ی سردر آن در زمان سلطنت شاه طهماسب اول صفوی ساخته شده است. این کتیبه در حال حاضر در کاخ چهلستون نگهداری می شود و به همراه سردر، در مجاورت یکی از دیوارهای این کاخ نصب شده است. توضیح اینکه در حدود ۵۰
این بنا در روستای گار در ۲۲ کیلومتری خاور اصفهان و ساحل جنوبی زاینده رود واقع شده و امروز تنها مناره و بقایای بخشی از دیوارهای گنبدخانه مسجد برجای مانده است. با توجه به مناره و کتیبه سلجوقی آن و همچنین بقایای کتیبه و تزییناتی از دوره ایلخانی می توان گفت که اصل مسجد مربوط
این بنا در محله قدیمی لنبان واقع شده و بنای کنونی آن از آثار دوره صفوی است که بر روی بقایای مسجدی از قرن هشتم هجری بنا شده است. در رساله «محاسن اصفهان» تألیف مافروخی نام محله لنبان بارها آمده و مخصوصاً مسجد و عمارتی توصیف شده که یکی از ارکان نامی اصفهان، آن را
این بنا در روستای گلون آباد (گلناباد) از دهستان قهاب اصفهان در ۲۱ کیلومتری خاور اصفهان واقع شده که به صورت ویرانه‌ای در آمده است. در یکی از ایوان‌های خاوری صحن، کتیبه‌ای به خط زیبای ثلث، متضمن آیات قرآنی و تاریخ ۱۱۰۹ هـ . ق دیده شده است.
این بنا که در خیابان طالقانی واقع شده از آثار جالب عهد صفویه است که در دوره‌های بعد، تعمیرات و الحاقاتی به آن صورت گرفته است. بنا به صورت دو ایوانی با گنبدخانه‌ای در ضلع جنوبی ساخته شده است. پشت بغل‌های اطراف صحن این مسجد، با تزیینات آجری ـ مشابه کارهای دوره صفویه در مسجد
این مسجد در محله جوباره به وسیله «حاجی میرزا محمدخان» تاجر مصری، در سال ۱۰۶۱ هجری قمری بنا شده است و کتیبه و اشعاری منقور بر لوحی از سنگ مرمر دارد. مقبره «خواجه میرحسن» که کتیبه آن تاریخ سال ۷۸۸ را نشان می دهد در مقابل آن واقع شده است. این مقبره چندان مورد توجه
این بنا در تخت فولاد در بین چند تکیه واقع شده و بنای اصلی آن از آثار دوره صفوی است. در داخل مسجد و تقریباً در وسط آن، بنایی شبستان مانند از آثار صفوی و در قسمت جنوب مسجد، بنای قدیمی دیگری است که در عهد قاجاریه تعمیر شده است. در جانب جنوب باختری مسجد،
مسجد مقصود بیک در کوچه تکیه ظلمات، در گوشه شمال خاوری میدان نقش جهان واقع شده و در دوره شاه عباس اول ۱۰۱۰هـ . ق ـ توسط مقصودبیک ـ ناظر شاه ـ ساخته شده است و به دلیل واقع بودن در جوار تکیه ظلمات، به مسجد ظلمات معروف شده است. این مسجد، از بناهای زیبای
این بنا در حدود میدان میر و کوچه نمکی واقع و بر طبق کتیبه تاریخی موجود، در زمان شاه عباس دوم توسط حاجیه شاه خانم، بنت میرزا احمد بیک نمکی بنا شده است. متن کتیبه مزبور، ضمن ذکر نام پادشاه وقت و بانی بنا، شرح موقوفانی است که وقف مسجد شده است.
این بنا در جانب بازار، نزدیک سرای ساروتقی واقع شده و در سال ۱۳۲۹هـ . ق توسط ملامحمدحسین کرمانی ـ از مجتهدین و فضلای اصفهان ـ ساخته شده است. داخل مسجد، آثار قابل ملاحظه‌ای ندارد، ولی سر در آن دارای کتیبه‌ای به خط نستعلیق سفید بر زمینه کاشی لاجوردی می باشد.
این بنا در کنار تکایای قدیمی شاهرود – بازار و شریعت – و چنارهای قدیمی معروف به درچنارو یا ده چناران واقع گردیده و از آثار دوره قاجاریه است که توسط حاج علی اصغربن حاج عبدالله – از مریدان آخوند ملاکاظم خراسانی شاهرودی (جد نگارنده) – در حدود سال۱۲۷۵ ه-. ق بنا گردیده است .
مسجد امامزاده محمد (بسطام) این بنا بین امامزاده محمد و مسجد سلجوقی، در مجموعه تاریخی بایزید بسطامی واقع است . از ظواهر امر پیداست که ابتدا به صورت حیاط کوچکی بوده؛ ولی در زمان قاجاریه آن را پوشانده اند . طبق کتیبه موجود، این بنا در سال ۱۲۴۲ ه- . ق زمان فتحعلی شاه قاجار-
این بنا در روستای فرومد – از توابع بخش میانی – بر سر راه شوسه شاهرود به سبزوار و ۱۶۵ کیلومتری شرق شاهرود واقع گردیده و امروزه به صورت نیمه ویران درآمده است . با این حال، به جهت دارا بودن تزیینات بسیار غنی، از آثار ارزشمند معماری دوره خوارزمشاهیان در ایران به شمار می
این بنا در مجاورت محلات قدیمی ” قلعه ولوا” ، “بیدآباد” و “چهارسوق” شاهرود واقع گردیده و قدیمی ترین مسجد شاهرود است که قدمت آن حداقل به دوره ایلخانی می رسد . این بنا در دوره های متأخرتر متحمل تغییر و تبدیلات بسیاری شده؛ به طوری که از بنای اولیه آن، آثار قابل توجهی برجای
این بنا در بافت سنتی چهارسوق، جوار خیابان ۱۵ خرداد شاهرود واقع گردیده و بنای اولیه آن بر اساس مدارک و شواهد موجود، حداقل از آن دوره صفوی است . این بنا در دوره های بعد به طور مرتب تعمیر و بازسازی شده و سرانجام در دوره پهلوی، به غیر از محراب، تجدید و توسعه
این مسجد در سال ۸۴۷ هجری به امر ملک شمس الدین علی ساخته شده است . از آنچه که به رضا و رغبت به زیارتگاه اهدا شده ، دو لوح حکاکی شده است که به اواسط قرن نهم هجری تعلق دارند و حکاکی جالبی بر روی آنها صورت گرفته است . طبق ترجمه آقای “ا.ج.ایلس”
این بنا در شهرستان نیریز در ۲۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شیراز واقع گردیده و یکی از قدیمی ترین مساجد ایران است که به تأسی از معماری دوره ساسانی، با نقشه یک ایوانی ساخته شده و در طی دوره های بعدی، الحاقاتی بدان افزوده شده یا تعمیراتی در آن به عمل آمده است . نقشه کنونی
این بنا در آبادی ایچ، از توابع اصطهبانات فارس، واقع گردیده و از آثار دوره ساسانی است که در دوره اسلامی با افزودن محرابی به مسجد تبدیل شده است . بنا عبارت از ایوان مانندی به ارتفاع حدود ۳ متر است که در دل صخره سنگی کوه کنده شده است . این بنا به شماره
این بنا در شهرستان سروستان دراستان فارس واقع گردیده و از آثار دوره صفوی است . بر سردر مسجد، کتیبه ای است که بر آن، تاریخ ۱۱۱۲ ه-. ق – زمان شاه سلیمان صفوی- ثبت شده است . در سروستان، مسجد دیگری با شبستانی ستوندار و ستون های حجیم و لوحه فرمانی مورخ ۱۲۵۳ه-.ق است
این بنا در جانب جنوبی کوه پهنا و نزدیک شهرستان داراب در ۱۱۱ کیلومتری جنوب شرقی فسا واقع گردیده و به صورت کامل در دل صخره کوه کنده شده است . محققان بر این عقیده اند که بنای اولیه این مسجد مربوط به دوره ساسانیان بوده و در دوره اتابکان فارس – ۶۵۲ه-.ق – با
این بنا در بیرون شهر ابرقو- از توابع شهرستان شیر از- واقع گردیده و بنای اولیه آن از قدیمی ترین مساجد ایران به شمار می آید . نقشه مسجد در حال حاضر، از نوع مساجد دوایوانی است . ایوان غربی بنا به گنبدخانه ای راه دارد که از داخل، مربع و از خارج، نیم دایره
این بنا در کوی سنان شهرستان جهرم در استان فارس واقع گردیده و از آثار دوره صفوی است . بنایی ساده با صحن، ایوان، غرفه های دوطبقه و شبستان است که کلا با سنگ و گچ ساخته شده است . لوحی سنگی در بالای در غربی مسجد نصب گردیده است که بر اساس آن، این
این بنا در سوریان، مرکز بخش بوانات، واقع گردیده و قدمت آن به دوره ایلخانی می رسد . به نوشته مصطفوی، بنای مسجد، اهمیت هنری زیادی ندارد و تنها اثر مهم آن، منبر منبت بزرگی بوده که به فرمان مظفرالملک، از محل میراث خواجه سعد بن محمد در سال ۷۷۱ هجری ساخته بوده اند و
مسجد جامع خنج مجموعه‌ای از معماری و آثار تاریخی متعلق به سدهٔ هشتم هجری است. گفته می‌شود مسجد جامع قدیم خنج مانند مسجد عتیق شیراز بوده است. بنای اصلی مسجد مربوط به سال۷۸۶ هجری قمری است ولی بعدها به مرور زمان تخریب شده و تنها سردر ورودی آن باقی مانده است که دارای تزیینات آجروکاشی
این بنا در اصطهبانات در ۷۴ کیلومتری فسا واقع گردیده و ازآثار دوره صفوی است . از آثار این دوره در مسجد، بقایای محرابی با گچبری های ظریف است که در شبستان مسجد قرار دارد . چندین ستون شبستان قدیم آن، از سنگ های استوانه ای قطور است که بر بعضی از آنها، عبارات دعایی
این بنا در روستای قصر الدشت در حدود ۶ کیلومتری شمال غربی شیراز واقع گردیده و بر اساس کتیبه تاریخی موجود، در سال ۸۷۵ ه-. ق ساخته شده است . این کتیبه بر سنگی به ابعاد ۸۵×۸۰ ساتنی متر به خط ثلث نگاشته شده که بر اساس محتوای آن، این مسجد در زمان اوزون حسن
مسجد سبز قزوین از جمله مساجد تاریخی قزوین و مربوط به دوره قاجار است که در خیابان مولوی و محله آخوند واقع شده است. این بنا در سال ۱۲۶۳ هجری قمری توسط حاجی یوسف قزوینی بنا شده و اکنون فاقد حیاط و مشتمل بر شبستانی با شش ستون در میانه است و بر درگاه مسجد
این مسجد در جانب غربی خیابان پیغمبریه و نزدیک مزار پیغمبریه واقع گردیده، فاقد کتیبه تاریخی و معروف است که آن را شاه تهماسب صفوی به عنوان مسجد حرمسرای شاهی بنا کرده است . این مسجد دو در دارد . یکی، از جانب خیابان پیغمبریه و دیگری در کوچه جنوبی مسجد که از آنجا به
این بنا در محله‌ای به همین نام (منشعب از تکیه چهار مردان) واقع شده و به جهت وجود قطعه سنگی که تصویر دستی بر آن حک شده، به این نام خوانده شده است. با توجه به قطعات کتیبه‌های موجود، بنای آن تحدید و کتیبه‌هایی بر آن الصاق شده است. بنای فعلی مسجد فاقد ارزش معماری
این بنا در روستای صرم در ۲۶ کیلومتری جنوب شرقی قم و ۹ کیلومتری جنوب غربی راه قم- کاشان واقع گردیده و از آثار دوره صفوی است . این مسجد دارای شبستانی گنبددار به ابعاد تقریبی ۹ و ارتفاع ۱۲ متر است که در چهارگوشه فوقانی آن، با زدن نیم طاقی هایی، صورت مربع را
این بنا در گوشه شمال شرقی میدان کهنه واقع گردیده و درسال ۱۳۱۰ شمسی توسط آیت الله حاج میرزا محمد فیض در محوطه ای به طول و عرض ۲۱×۲۱ متر، مرکب از ده چشمه طاق بر فراز چهار ستون سنگی مضلع ساخته شده و بعدها گسترش پیدا کرده است . بخش غربی مسجد، متصل به
