مساجد ایران

این بنا در محله چهار سوی اصفهان واقع شده و در اواخر قرن سیزدهم هجری ظاهراً توسط آقا میرزا محمد باقر چهار سوقی ـ از اعاظم فقها ـ ساخته شده است. سردر مسجد و محراب آن دارای کاشی کاری‌هایی است، کاشی کاری محراب مورخ ۱۳۲۶ هـ. ق است. در داخل مسجد، سنگابی قدیمی مورخ محرم

مسجد ایلچی درمحله احمد آباد اصفهان واقع شده است. کتیبه تاریخی سر در مسجد حاکی از آن است که این مسجد دردوره سلطنت شاه سلیمان صفوی به وسیله (صاحب سلطان بیگم) دختر حکیم نظام الدین محمد ملقب به حکیم الملک ایلچی و توسط (خواجه سعادت) نامی از خواجگان او به اتمام رسیده است. کتیبه سر

این بنا در محله چهار سوی شیرازی ‌های اصفهان واقع شده و از بناهای دوره قاجاریه ـ اواخر قرن سیزدهم هجری ـ است. بنای مسجد دارای صحن، سردر، دو ایوان شمالی و جنوبی، شبستان گنبددار و صفه‌هایی در اطراف صحن است. نمای خارجی گنبد، آجری و داخل آن، پوشش ساده گچی است. کاشی کاری کتیبه

این بنا که از ساخته‌های دوره آل بویه بوده، روزگاری در محله باب الدشت اصفهان ـ در مکان فعلی مسجد حکیم قرار داشته که امروزه تنها بخشی از سردر آن باقی مانده است. مافروخی در کتاب «محاسن اصفهان» در توصیف این مسجد آورده که این بنا توسط صاحب بن عباد ساخته شده و دارای شبستان‌ها،

بنا به اظهارات اهالی روستا این مسجد به دست محمد میرپنج، مالک تمامی منطقه جرقویه احداث شده و پس از مرگ وی پسرانش به ترتیب حاج سرهنگ و حاج سرتیب ادامه بنای مسجد را تا پایان کار پی گیری کرده‌اند. این مسجد در حدود ۱۱۰ سال پیش ساخته شده و در مراحل بعدی، سنگ ازاره‌های

این بنا در روستای هفشویه، از بلوک قهاب در شمال خاوری اصفهان، به صورت ویرانه‌ای برجای مانده است. بنای اولیه مسجد، مربوط به دوره سلجوقی است که در دوره مغول بازسازی شده و تزییناتی در آن صورت گرفته است. اساس بنا با خشت ساخته شده و از آجر به صورت ساده و تزیینی در نمای

این مسجد در محله خواجوی اصفهان واقع شده و مسجد بسیار کوچکی است که در دوره سلطنت شاه عباس دوم در سال ۱۰۷۲ هجری قمری به وسیله «حاجی منوچهر» نامی از خواجه‌های مشهور آن زمان ساخته شده است. از هموطنان عزیز ساکن اصفهان تقاضا می شود در صورت داشتن تصاویری از مسجد حاج منوچهر آنرا

این بنا در محله خواجو، نزدیک چهار سوی آجری واقع شده و براساس کتیبه کاشی کاری سردر آن، بین سال‌های ۱۲۳۷ تا ۱۲۴۲هـ . ق زمان فتحعلی شاه قاجار توسط حاجی میرزا محمدصادق بنا شده است. این مسجد، بنای کوچکی است، با این حال دارای تزیینات جالب کاشی کاری است. بانی مسجد پس از وفات

این بنا در بازار اصفهان، میان محله نیم‌آورد و جماله کله و درب امام در بازارچه‌ای هم نام مسجد واقع و از آثار ارزنده دوره قاجار است که به همت حاج محمد جعفر آباده‌ای ـ از روحانیون مشهور اصفهان در قرن سیزدهم هجری ـ ساخته شده است. به نوشته رفیعی مهر‌آبادی، تنها شبستان مسجد توسط

این بنا در محله در دشت در بازارچه حمام قاضی و نزدیک فلکه شهشهان واقع شده و در سال ۱۰۷۳هـ . ق توسط حاجی یونس نامی ـ از خواجگان دربار شاه عباس دوم ـ ساخته شده است. کتیبه سردر این مسجد به خط ثلث برجسته حجاری شده و به خط محمدرضا امامی است. بر روی

مسجد سرخی در شهر اصفهان، کوچه سرخی واقع شده و از بناهای دوره شاه عباس اول است که در سال ۱۰۱۴ هجری توسط شخصی به نام خلف که سفره‌ چی شاه عباس بود، ساخته شده است. تنها اثر قابل توجه این مسجد، سردر کاشی کاری و کتیبه تاریخی آن است. کتیبه مزبور به خط ثلث

این مسجد بعد از مسجد سید بزرگترین مسجد اصفهان است و در واقع می توان آنرا پنجمین مسجد بزرگ و با شکوه اصفهان دانست که در ابتدای محله نوی شیرازی ها و متصل به محله در بکوشک قرار گرفته است. نکته: مطالبی که در سایت شهرداری اصفهان درباره ی مسجد رحیم خان نوشته شده دارای

این مسجد که در عرف تلفظ (سرش بادران) خوانده می شود در روستایی در ۲۹ کیلومتری جنوب خاوری اصفهان و ساحل شمالی زاینده رود واقع شده است. این اسم در اصل (سروش آذران) بوده و محل یکی از آتشکده‌های معروف اصفهان است. به غیر از مسجد سرو شفادران که به فتوای کتیبه آن در دوره

مسجد سعید بن جبیر که بنای اولیه آن به قرون اولیه هجری منسوب است در ضلع باختری صحن شمالی امام زاده درب امام اصفهان واقع شده و شیخ جابری انصاری در تاریخ اصفهان درباره این مسجد کوچک چنین نوشته است: «دیگر از مساجد کهن، مسجد منسوب به سعید بن جبیر است. مساحتش بیش از یک

این بنا در محله دروازه نو و کوچه بازارچه خان واقع شده و مسجد کوچکی است که توسط سلیمان بیک ـ از کارگزاران دربار شاه عباس دوم ـ بنا شده و بر سردر آن، کتیبه‌ای به خط ثلث سفید بر زمینه کاشی خشتی لاجوردی و مورخ ۱۰۷۲هـ. ق نصب شده است. از هموطنان عزیز ساکن

این بنا در جوار مجموعه بناهای امام زاده اسماعیل، مشتمل بر بقعه امام زاده، گنبدخانه بزرگ، مرقد و مسجد شعیا و تأسیسات دیگر واقع شده و بر طبق مدارک مکتوب، اصل بنای آن مربوط به قرن اول هجری و بر طبق مدارک موجود معماری، مربوط به دوره سلجوقی است. به هنگام رواج اسلام در اصفهان

این بنا در محله قدیمی باب الدشت اصفهان واقع شده و بنای کوچکی است که بر طبق کتیبه سر در آن، به وسیله عالم ربانی ابوالفتوح محمد در سال ۹۸۷هـ . ق بنا شده است. کتیبه این مسجد به خط علیجان معلم است و بر دو جرز طرفین سردر آن نیز بر دو لوحه سنگی

علیقلی آقا یکی از خواجه سرایان نیکوکار زمان شاه سلطان حسین صفوی بود که در زمان حیات با برکتش، مسجد و بازار و سرا و چهار سوق زیبایی به نام خود و در محله بید آباد اصفهان ساخت. از جلوی مسجد علیقلی آقا مادی فدن یا فدا عبور می کند و سردر مسجد به سمت

این بنا در محله خواجو، در کوچه‌ای که به طرف ترواسکان می ‌رود، واقع شده و در سال ۱۰۹۰هـ . ق توسط شیخ علی ‌خان زنگنه صدراعظم شاه سلیمان صفوی ساخته شده است. این مسجد دارای دو ایوان بزرگ در سمال و جنوب، صحنی به ابعاد ۳۵×۴۵ متر و کتیبه‌های زیبایی به خط ثلث است.