گردشگری صنعت درآمدها و بسیار مناسبی برای اکثر کشورها مخصوصا کشور ما ایران است. صنعت گردشگری و توریسم میتواند راهگشای اقتصادی خوبی برای ما باشد. ما در اینجا به معرفی بیش از 30 هزار جاذبه گردشگری متنوع اعم از جاذبه های گردشگری تاریخی ، جاذبه های گردشگری طبیعی ، جاذبه های گردشگری تفریحی و … پرداخته ایم. امیدوارم از سفر به جاذبه های گردشگری و جاهای دیدنی ایران لذت ببرید.
این بنا در جانب بازار، نزدیک سرای ساروتقی واقع شده و در سال ۱۳۲۹هـ . ق توسط ملامحمدحسین کرمانی ـ از مجتهدین و فضلای اصفهان ـ ساخته شده است. داخل مسجد، آثار قابل ملاحظه‌ای ندارد، ولی سر در آن دارای کتیبه‌ای به خط نستعلیق سفید بر زمینه کاشی لاجوردی می باشد.
این بنا در کنار تکایای قدیمی شاهرود – بازار و شریعت – و چنارهای قدیمی معروف به درچنارو یا ده چناران واقع گردیده و از آثار دوره قاجاریه است که توسط حاج علی اصغربن حاج عبدالله – از مریدان آخوند ملاکاظم خراسانی شاهرودی (جد نگارنده) – در حدود سال۱۲۷۵ ه-. ق بنا گردیده است .
مسجد امامزاده محمد (بسطام) این بنا بین امامزاده محمد و مسجد سلجوقی، در مجموعه تاریخی بایزید بسطامی واقع است . از ظواهر امر پیداست که ابتدا به صورت حیاط کوچکی بوده؛ ولی در زمان قاجاریه آن را پوشانده اند . طبق کتیبه موجود، این بنا در سال ۱۲۴۲ ه- . ق زمان فتحعلی شاه قاجار-
این بنا در روستای فرومد – از توابع بخش میانی – بر سر راه شوسه شاهرود به سبزوار و ۱۶۵ کیلومتری شرق شاهرود واقع گردیده و امروزه به صورت نیمه ویران درآمده است . با این حال، به جهت دارا بودن تزیینات بسیار غنی، از آثار ارزشمند معماری دوره خوارزمشاهیان در ایران به شمار می
این بنا در مجاورت محلات قدیمی ” قلعه ولوا” ، “بیدآباد” و “چهارسوق” شاهرود واقع گردیده و قدیمی ترین مسجد شاهرود است که قدمت آن حداقل به دوره ایلخانی می رسد . این بنا در دوره های متأخرتر متحمل تغییر و تبدیلات بسیاری شده؛ به طوری که از بنای اولیه آن، آثار قابل توجهی برجای
این بنا در بافت سنتی چهارسوق، جوار خیابان ۱۵ خرداد شاهرود واقع گردیده و بنای اولیه آن بر اساس مدارک و شواهد موجود، حداقل از آن دوره صفوی است . این بنا در دوره های بعد به طور مرتب تعمیر و بازسازی شده و سرانجام در دوره پهلوی، به غیر از محراب، تجدید و توسعه
این مسجد در سال ۸۴۷ هجری به امر ملک شمس الدین علی ساخته شده است . از آنچه که به رضا و رغبت به زیارتگاه اهدا شده ، دو لوح حکاکی شده است که به اواسط قرن نهم هجری تعلق دارند و حکاکی جالبی بر روی آنها صورت گرفته است . طبق ترجمه آقای “ا.ج.ایلس”
این بنا در شهرستان نیریز در ۲۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شیراز واقع گردیده و یکی از قدیمی ترین مساجد ایران است که به تأسی از معماری دوره ساسانی، با نقشه یک ایوانی ساخته شده و در طی دوره های بعدی، الحاقاتی بدان افزوده شده یا تعمیراتی در آن به عمل آمده است . نقشه کنونی
این بنا در آبادی ایچ، از توابع اصطهبانات فارس، واقع گردیده و از آثار دوره ساسانی است که در دوره اسلامی با افزودن محرابی به مسجد تبدیل شده است . بنا عبارت از ایوان مانندی به ارتفاع حدود ۳ متر است که در دل صخره سنگی کوه کنده شده است . این بنا به شماره
این بنا در شهرستان سروستان دراستان فارس واقع گردیده و از آثار دوره صفوی است . بر سردر مسجد، کتیبه ای است که بر آن، تاریخ ۱۱۱۲ ه-. ق – زمان شاه سلیمان صفوی- ثبت شده است . در سروستان، مسجد دیگری با شبستانی ستوندار و ستون های حجیم و لوحه فرمانی مورخ ۱۲۵۳ه-.ق است
این بنا در جانب جنوبی کوه پهنا و نزدیک شهرستان داراب در ۱۱۱ کیلومتری جنوب شرقی فسا واقع گردیده و به صورت کامل در دل صخره کوه کنده شده است . محققان بر این عقیده اند که بنای اولیه این مسجد مربوط به دوره ساسانیان بوده و در دوره اتابکان فارس – ۶۵۲ه-.ق – با
بقعه شیخ ابونجم خنج، از بناهای دوران اسلامی(قرن هشتم)، می باشد. این بنا با مصالح لاشه سنگ و ملاط گچ احداث شده است. وجود این بقعه به مسجد جامع خنج و سردر معروف آن نیز اعتبار خاصی بخشیده است . بقعه شیخ ابونجم خنج در محله حاج شیخ محمد ابونجم واقع است. تبدیل پلان مربع
از بناهای اسلامی شهر خنج لارستان، که با مصالح لاشه سنگ و ملاط گچ بنا شده است. تبدیل پلان مربع به دایره و سپس گنبد، بوسیله فیلپوش از ویژگیهای این بنا است. شیخ قاضی حسن از صوفیان خنج لارستان بوده است. این آرامگاه از لاشه سنگ و ساروج ساخته شده و قسمت خارجی آن با
بقعه شیخ دانیال خنج از بناهای دوران اسلامی (۷۱۱ هجری قمری) است. این بنا با مصالح لاشه سنگ احداث شده و دارای یک منار است که با کتیبه مزین شده است. شیخ دانیال خنجی از عرفای قرن هفتم هجری بوده است. شیخ دانیال از صالحان و زهاد معروف خنج بود و چه در زمان حیات
بقعه شاه فخرالدین احمد یا بقعه کاکا فخرالدین خنج در گوشه جنوبی شرقی خنج، در میان گورستان وسیعی قرار گرفته است. در سابق آنجا را تپه های متعددی از هر سو بر گرفته بود، ولی اکنون به علت توسعه شهر تمامی آن نواحی وحتی قسمتی از گورستان مسکونی گشته است . بنای آرامگاه از سنگ
بقعه شیخ شعیب از بناهای دوران اسلامی قرن هشتم هجری است. این بنا با مصالح لاشه سنگ، ساخته شده است. تزئینات داخلی این بنا، دارای کاربندی و طاقنماها می‌باشد. بقعه شیخ شعیب مربوط به سدهٔ ۸ ه. ق است و در خنج، محله شعیبی واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۸ با
این بنا در بیرون شهر ابرقو- از توابع شهرستان شیر از- واقع گردیده و بنای اولیه آن از قدیمی ترین مساجد ایران به شمار می آید . نقشه مسجد در حال حاضر، از نوع مساجد دوایوانی است . ایوان غربی بنا به گنبدخانه ای راه دارد که از داخل، مربع و از خارج، نیم دایره
این بنا در کوی سنان شهرستان جهرم در استان فارس واقع گردیده و از آثار دوره صفوی است . بنایی ساده با صحن، ایوان، غرفه های دوطبقه و شبستان است که کلا با سنگ و گچ ساخته شده است . لوحی سنگی در بالای در غربی مسجد نصب گردیده است که بر اساس آن، این
این بنا در سوریان، مرکز بخش بوانات، واقع گردیده و قدمت آن به دوره ایلخانی می رسد . به نوشته مصطفوی، بنای مسجد، اهمیت هنری زیادی ندارد و تنها اثر مهم آن، منبر منبت بزرگی بوده که به فرمان مظفرالملک، از محل میراث خواجه سعد بن محمد در سال ۷۷۱ هجری ساخته بوده اند و
مسجد جامع خنج مجموعه‌ای از معماری و آثار تاریخی متعلق به سدهٔ هشتم هجری است. گفته می‌شود مسجد جامع قدیم خنج مانند مسجد عتیق شیراز بوده است. بنای اصلی مسجد مربوط به سال۷۸۶ هجری قمری است ولی بعدها به مرور زمان تخریب شده و تنها سردر ورودی آن باقی مانده است که دارای تزیینات آجروکاشی
این بنا در اصطهبانات در ۷۴ کیلومتری فسا واقع گردیده و ازآثار دوره صفوی است . از آثار این دوره در مسجد، بقایای محرابی با گچبری های ظریف است که در شبستان مسجد قرار دارد . چندین ستون شبستان قدیم آن، از سنگ های استوانه ای قطور است که بر بعضی از آنها، عبارات دعایی
این بنا در روستای قصر الدشت در حدود ۶ کیلومتری شمال غربی شیراز واقع گردیده و بر اساس کتیبه تاریخی موجود، در سال ۸۷۵ ه-. ق ساخته شده است . این کتیبه بر سنگی به ابعاد ۸۵×۸۰ ساتنی متر به خط ثلث نگاشته شده که بر اساس محتوای آن، این مسجد در زمان اوزون حسن
مسجد سبز قزوین از جمله مساجد تاریخی قزوین و مربوط به دوره قاجار است که در خیابان مولوی و محله آخوند واقع شده است. این بنا در سال ۱۲۶۳ هجری قمری توسط حاجی یوسف قزوینی بنا شده و اکنون فاقد حیاط و مشتمل بر شبستانی با شش ستون در میانه است و بر درگاه مسجد
این مسجد در جانب غربی خیابان پیغمبریه و نزدیک مزار پیغمبریه واقع گردیده، فاقد کتیبه تاریخی و معروف است که آن را شاه تهماسب صفوی به عنوان مسجد حرمسرای شاهی بنا کرده است . این مسجد دو در دارد . یکی، از جانب خیابان پیغمبریه و دیگری در کوچه جنوبی مسجد که از آنجا به
این بنا در محله‌ای به همین نام (منشعب از تکیه چهار مردان) واقع شده و به جهت وجود قطعه سنگی که تصویر دستی بر آن حک شده، به این نام خوانده شده است. با توجه به قطعات کتیبه‌های موجود، بنای آن تحدید و کتیبه‌هایی بر آن الصاق شده است. بنای فعلی مسجد فاقد ارزش معماری
این بنا در روستای صرم در ۲۶ کیلومتری جنوب شرقی قم و ۹ کیلومتری جنوب غربی راه قم- کاشان واقع گردیده و از آثار دوره صفوی است . این مسجد دارای شبستانی گنبددار به ابعاد تقریبی ۹ و ارتفاع ۱۲ متر است که در چهارگوشه فوقانی آن، با زدن نیم طاقی هایی، صورت مربع را
این بنا در گوشه شمال شرقی میدان کهنه واقع گردیده و درسال ۱۳۱۰ شمسی توسط آیت الله حاج میرزا محمد فیض در محوطه ای به طول و عرض ۲۱×۲۱ متر، مرکب از ده چشمه طاق بر فراز چهار ستون سنگی مضلع ساخته شده و بعدها گسترش پیدا کرده است . بخش غربی مسجد، متصل به
مسجد امام حسن عسکری (ع) (گرگان) بنای کنونی مسجد، جدید – مربوط به بعد از انقلاب اسلامی- و فاقد جنبه های تاریخی و هنری است . در کنار مسجد، قدمگاهی نسبتا قدیمی وجود دارد .
این بنا نزدیک چهارراه میدان واقع گردیده است . اصل آن را از دوره صفویه می دانند که در دوره قاجاریه تعمیر و بازسازی شده است . مسجد مزبور در سال های اخیر علی رغم ثبت تاریخی، تخریب و مسجد جدیدی با اسلوب مشابه مسجد قدیمی، جایگزین آن گردیده است . گفته می شود که
این بنا در تمیجان رانکوه واقع گردیده و بنای اولیه آن مربوط به دوره صفویه است که در دوره های بعد تغییراتی را پذیرفته است . پوشش چوبی مسجد، بر روی تیر حمال میانی و آن هم بر روی فیلپایی با مقطع ستاره شکل قرار گرفته است . صحن مسجد به دو قسمت اصلی تقسیم
این بنا در محله پیرسرای رشت واقع گردیده و بنای نسبتا قدیمی به طول ۱۰/۱۱و عرض ۵/۸ متر است . فیلپایی در وسط مسجد با ازاره هشت ضلعی و ساقه مدور قرار دارد . ازاره مسجد کاشیکاری است . در کنار محراب، در بزرگی است . که به اتاقی به طول و عرض ۹۰/۴×۳۰/۶ متر
