این مسجد که در عرف تلفظ (سرش بادران) خوانده می شود در روستایی در ۲۹ کیلومتری جنوب خاوری اصفهان و ساحل شمالی زاینده رود واقع شده است. این اسم در اصل (سروش آذران) بوده و محل یکی از آتشکدههای معروف اصفهان است. به غیر از مسجد سرو شفادران که به فتوای کتیبه آن در دوره […]
مسجد سعید بن جبیر که بنای اولیه آن به قرون اولیه هجری منسوب است در ضلع باختری صحن شمالی امام زاده درب امام اصفهان واقع شده و شیخ جابری انصاری در تاریخ اصفهان درباره این مسجد کوچک چنین نوشته است: «دیگر از مساجد کهن، مسجد منسوب به سعید بن جبیر است. مساحتش بیش از یک
این بنا در محله دروازه نو و کوچه بازارچه خان واقع شده و مسجد کوچکی است که توسط سلیمان بیک ـ از کارگزاران دربار شاه عباس دوم ـ بنا شده و بر سردر آن، کتیبهای به خط ثلث سفید بر زمینه کاشی خشتی لاجوردی و مورخ ۱۰۷۲هـ. ق نصب شده است. از هموطنان عزیز ساکن
این مسجد یکی ار قدیمی ترین مساجد نایین و حتی ایران است که در محله پادرخت محمدیه با فاصله ۲۰۰ متری از مرکز محمدیه قرار دارد. این مسجد احتمالا متعلق به دوره صفویه بوده و از ویژگی های آن وجود گنبدی زیبا و درب منبت کاری شده ی بسیار زیبا و نفیس به تاریخ ۹۹۷
این بنا در جوار مجموعه بناهای امام زاده اسماعیل، مشتمل بر بقعه امام زاده، گنبدخانه بزرگ، مرقد و مسجد شعیا و تأسیسات دیگر واقع شده و بر طبق مدارک مکتوب، اصل بنای آن مربوط به قرن اول هجری و بر طبق مدارک موجود معماری، مربوط به دوره سلجوقی است. به هنگام رواج اسلام در اصفهان
این بنا در محله قدیمی باب الدشت اصفهان واقع شده و بنای کوچکی است که بر طبق کتیبه سر در آن، به وسیله عالم ربانی ابوالفتوح محمد در سال ۹۸۷هـ . ق بنا شده است. کتیبه این مسجد به خط علیجان معلم است و بر دو جرز طرفین سردر آن نیز بر دو لوحه سنگی
علیقلی آقا یکی از خواجه سرایان نیکوکار زمان شاه سلطان حسین صفوی بود که در زمان حیات با برکتش، مسجد و بازار و سرا و چهار سوق زیبایی به نام خود و در محله بید آباد اصفهان ساخت. از جلوی مسجد علیقلی آقا مادی فدن یا فدا عبور می کند و سردر مسجد به سمت
این بنا در محله خواجو، در کوچهای که به طرف ترواسکان می رود، واقع شده و در سال ۱۰۹۰هـ . ق توسط شیخ علی خان زنگنه صدراعظم شاه سلیمان صفوی ساخته شده است. این مسجد دارای دو ایوان بزرگ در سمال و جنوب، صحنی به ابعاد ۳۵×۴۵ متر و کتیبههای زیبایی به خط ثلث است.
از دیگر مساجد نائین مسجد شیخ مغربی است . پژوهشگرانی که در مورد نائین بررسی های انجام داده اند به نام این مسجد اشاره کرده اند اما ازتاریخ دقیق قدمت آن مطلب مهمی ننوشته اند . این مسجد در بازار نائین واقع شده است. مسعود کیهان این مسجد را( شیخ محمد ربیع ) نوشته که
در خیابان طالقانی امروز مسجدی قرار دارد که با توجه به کتیبه ی سردر آن در زمان سلطنت شاه طهماسب اول صفوی ساخته شده است. این کتیبه در حال حاضر در کاخ چهلستون نگهداری می شود و به همراه سردر، در مجاورت یکی از دیوارهای این کاخ نصب شده است. توضیح اینکه در حدود ۵۰
این بنا در روستای گار در ۲۲ کیلومتری خاور اصفهان و ساحل جنوبی زاینده رود واقع شده و امروز تنها مناره و بقایای بخشی از دیوارهای گنبدخانه مسجد برجای مانده است. با توجه به مناره و کتیبه سلجوقی آن و همچنین بقایای کتیبه و تزییناتی از دوره ایلخانی می توان گفت که اصل مسجد مربوط
این بنا در محله قدیمی لنبان واقع شده و بنای کنونی آن از آثار دوره صفوی است که بر روی بقایای مسجدی از قرن هشتم هجری بنا شده است. در رساله «محاسن اصفهان» تألیف مافروخی نام محله لنبان بارها آمده و مخصوصاً مسجد و عمارتی توصیف شده که یکی از ارکان نامی اصفهان، آن را
این بنا در روستای گلون آباد (گلناباد) از دهستان قهاب اصفهان در ۲۱ کیلومتری خاور اصفهان واقع شده که به صورت ویرانهای در آمده است. در یکی از ایوانهای خاوری صحن، کتیبهای به خط زیبای ثلث، متضمن آیات قرآنی و تاریخ ۱۱۰۹ هـ . ق دیده شده است.
این بنا که در خیابان طالقانی واقع شده از آثار جالب عهد صفویه است که در دورههای بعد، تعمیرات و الحاقاتی به آن صورت گرفته است. بنا به صورت دو ایوانی با گنبدخانهای در ضلع جنوبی ساخته شده است. پشت بغلهای اطراف صحن این مسجد، با تزیینات آجری ـ مشابه کارهای دوره صفویه در مسجد
این مسجد در محله جوباره به وسیله «حاجی میرزا محمدخان» تاجر مصری، در سال ۱۰۶۱ هجری قمری بنا شده است و کتیبه و اشعاری منقور بر لوحی از سنگ مرمر دارد. مقبره «خواجه میرحسن» که کتیبه آن تاریخ سال ۷۸۸ را نشان می دهد در مقابل آن واقع شده است. این مقبره چندان مورد توجه
این بنا در تخت فولاد در بین چند تکیه واقع شده و بنای اصلی آن از آثار دوره صفوی است. در داخل مسجد و تقریباً در وسط آن، بنایی شبستان مانند از آثار صفوی و در قسمت جنوب مسجد، بنای قدیمی دیگری است که در عهد قاجاریه تعمیر شده است. در جانب جنوب باختری مسجد،
مسجد مقصود بیک در کوچه تکیه ظلمات، در گوشه شمال خاوری میدان نقش جهان واقع شده و در دوره شاه عباس اول ۱۰۱۰هـ . ق ـ توسط مقصودبیک ـ ناظر شاه ـ ساخته شده است و به دلیل واقع بودن در جوار تکیه ظلمات، به مسجد ظلمات معروف شده است. این مسجد، از بناهای زیبای
این بنا در حدود میدان میر و کوچه نمکی واقع و بر طبق کتیبه تاریخی موجود، در زمان شاه عباس دوم توسط حاجیه شاه خانم، بنت میرزا احمد بیک نمکی بنا شده است. متن کتیبه مزبور، ضمن ذکر نام پادشاه وقت و بانی بنا، شرح موقوفانی است که وقف مسجد شده است.
این بنا در جانب بازار، نزدیک سرای ساروتقی واقع شده و در سال ۱۳۲۹هـ . ق توسط ملامحمدحسین کرمانی ـ از مجتهدین و فضلای اصفهان ـ ساخته شده است. داخل مسجد، آثار قابل ملاحظهای ندارد، ولی سر در آن دارای کتیبهای به خط نستعلیق سفید بر زمینه کاشی لاجوردی می باشد.
این بنا در کنار تکایای قدیمی شاهرود – بازار و شریعت – و چنارهای قدیمی معروف به درچنارو یا ده چناران واقع گردیده و از آثار دوره قاجاریه است که توسط حاج علی اصغربن حاج عبدالله – از مریدان آخوند ملاکاظم خراسانی شاهرودی (جد نگارنده) – در حدود سال۱۲۷۵ ه-. ق بنا گردیده است .
مسجد امامزاده محمد (بسطام) این بنا بین امامزاده محمد و مسجد سلجوقی، در مجموعه تاریخی بایزید بسطامی واقع است . از ظواهر امر پیداست که ابتدا به صورت حیاط کوچکی بوده؛ ولی در زمان قاجاریه آن را پوشانده اند . طبق کتیبه موجود، این بنا در سال ۱۲۴۲ ه- . ق زمان فتحعلی شاه قاجار-
این بنا در روستای فرومد – از توابع بخش میانی – بر سر راه شوسه شاهرود به سبزوار و ۱۶۵ کیلومتری شرق شاهرود واقع گردیده و امروزه به صورت نیمه ویران درآمده است . با این حال، به جهت دارا بودن تزیینات بسیار غنی، از آثار ارزشمند معماری دوره خوارزمشاهیان در ایران به شمار می
این بنا در مجاورت محلات قدیمی ” قلعه ولوا” ، “بیدآباد” و “چهارسوق” شاهرود واقع گردیده و قدیمی ترین مسجد شاهرود است که قدمت آن حداقل به دوره ایلخانی می رسد . این بنا در دوره های متأخرتر متحمل تغییر و تبدیلات بسیاری شده؛ به طوری که از بنای اولیه آن، آثار قابل توجهی برجای
این بنا در بافت سنتی چهارسوق، جوار خیابان ۱۵ خرداد شاهرود واقع گردیده و بنای اولیه آن بر اساس مدارک و شواهد موجود، حداقل از آن دوره صفوی است . این بنا در دوره های بعد به طور مرتب تعمیر و بازسازی شده و سرانجام در دوره پهلوی، به غیر از محراب، تجدید و توسعه
این مسجد در سال ۸۴۷ هجری به امر ملک شمس الدین علی ساخته شده است . از آنچه که به رضا و رغبت به زیارتگاه اهدا شده ، دو لوح حکاکی شده است که به اواسط قرن نهم هجری تعلق دارند و حکاکی جالبی بر روی آنها صورت گرفته است . طبق ترجمه آقای “ا.ج.ایلس”
این بنا در شهرستان نیریز در ۲۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شیراز واقع گردیده و یکی از قدیمی ترین مساجد ایران است که به تأسی از معماری دوره ساسانی، با نقشه یک ایوانی ساخته شده و در طی دوره های بعدی، الحاقاتی بدان افزوده شده یا تعمیراتی در آن به عمل آمده است . نقشه کنونی
این بنا در آبادی ایچ، از توابع اصطهبانات فارس، واقع گردیده و از آثار دوره ساسانی است که در دوره اسلامی با افزودن محرابی به مسجد تبدیل شده است . بنا عبارت از ایوان مانندی به ارتفاع حدود ۳ متر است که در دل صخره سنگی کوه کنده شده است . این بنا به شماره
این بنا در شهرستان سروستان دراستان فارس واقع گردیده و از آثار دوره صفوی است . بر سردر مسجد، کتیبه ای است که بر آن، تاریخ ۱۱۱۲ ه-. ق – زمان شاه سلیمان صفوی- ثبت شده است . در سروستان، مسجد دیگری با شبستانی ستوندار و ستون های حجیم و لوحه فرمانی مورخ ۱۲۵۳ه-.ق است
این بنا در جانب جنوبی کوه پهنا و نزدیک شهرستان داراب در ۱۱۱ کیلومتری جنوب شرقی فسا واقع گردیده و به صورت کامل در دل صخره کوه کنده شده است . محققان بر این عقیده اند که بنای اولیه این مسجد مربوط به دوره ساسانیان بوده و در دوره اتابکان فارس – ۶۵۲ه-.ق – با
بقعه شیخ ابونجم خنج، از بناهای دوران اسلامی(قرن هشتم)، می باشد. این بنا با مصالح لاشه سنگ و ملاط گچ احداث شده است. وجود این بقعه به مسجد جامع خنج و سردر معروف آن نیز اعتبار خاصی بخشیده است . بقعه شیخ ابونجم خنج در محله حاج شیخ محمد ابونجم واقع است. تبدیل پلان مربع
از بناهای اسلامی شهر خنج لارستان، که با مصالح لاشه سنگ و ملاط گچ بنا شده است. تبدیل پلان مربع به دایره و سپس گنبد، بوسیله فیلپوش از ویژگیهای این بنا است. شیخ قاضی حسن از صوفیان خنج لارستان بوده است. این آرامگاه از لاشه سنگ و ساروج ساخته شده و قسمت خارجی آن با
