این بنا درجنوب عمارت شهربانی تبریز و جانب شرقی کوچه شاهزاده واقع است و جلو خانی بزرگ، کفشکنی وسیع، فضایی باز و فراخ، ستون های سنگی منظم، سرستون های مقرنس و خواجه نشین ها و صفه های داخلی مرتب دارد . درکتاب “تاریخ و جغرافیای دارالسلطنه تبریز ” آمده که شالوده مسجد را قبل ازجنگ […]
این بنا درجانب غربی مسجد جامع تبریز واقع گردیده و منسوب به حاج میرزا باقر مجتهد(متوفی ۱۲۸۵ه-.ق) است . مسجد، متشکل لزشبستان ستوندار بسیار بزرگی است که پوشش چشمه طاق آن ، مرکب از ۸۰ گنبد ضربی آجری، بر روی ۶۳ستون سنگی قرار گرفته است . سطح مسجد، نزدیک یک متر ازکف بازار پایین تر
این مسجد درجانب غربی صحن بقعه سیدحمزه و کنار خیابان ثقه الاسلام واقع است . بنای مستطیل شکل به ابعاد ۸×۲۰ متراست که توسط یک گنبد بزرگ به قطر هشت متر ودو طاق و دو گنبد کوچکتر درشمال و جنوب مسقف می شود . دراطراف این گنبدخانه، چند رواق و اتاق قرار گرفته است و
مسجد حاج صفرعلی تبریز در ضلع شمالی حیاط مدرسه حاج صفرعلی، در یمنی دوز بازار، ضلع جنوب غربی بلوار چایکنار، تقاطع خیابان دارایی در شهر تبریز واقع است. مسجد حاج صفر علی توسط حاج صفرعلی خویی- معاصر نایب السلطنه و بازرگان معروف- ساخته شده است. بنایی با عظمت و زیبا با گنبدی بلند و مناره
این بنا درجنوب صحن مدرسه طالبیه و جانب غربی مسجد جامع واقع گردیده و به مسجد شیخیه نیز معروف است و سطح آن تقریبا یک متر ازسطح مسجد جامع بلندتر است. این مسجد، دو در و پنج پنجره دارد که همگی جدید هستند . از در ورودی اصلی وارد کفشکنی به ابعاد ۶×۷ متر و
این بنا در سمت چپ یا جانب جنوبی دالان مدرسه طالبیه و متصل به دیوار شرقی مسجد جامع بزرگ واقع شده و درگذشته به مسجد ملامحمدحسن پیشنماز معروف بوده است . نادرمیرزا، نویسنده کتاب “تاریخ و جغرافیای دارالسلطنه تبریز” درباره این مسجد می نویسد: “پس از زلزله و خراب شدن مسجد حسین قلیخان عمارت کرد
این بنا درمیدان صاحب الامر واقع و اصل بنای آن مربوط به دوره فرمانروایی امرای آق قویونلو است . بنای کنونی مسجد فاقد جنبه های ارزشمند تاریخی و هنری است؛ اما به روایت منابع تاریخی و مدارک و شواهد اندک برجای مانده، به روزگار آبادانی ، یکی اززیبا ترین و با شکوهترین مساجد تبریز بوده
این بنا درسر بازار، انتهای خیابان فردوسی واقع گردیده و به مسجد حاجی میرزا یوسف آقا” نیز معروف است. این مسجد، در ربع آخر قرن سیزدهم هجری قمری، به اهتمام حاج میرزا یوسف طباطبایی ساخته شده است . بنای مسجد، دوازده ستون سنگی و بیست گنبد آجری یکسان دارد . طول مسجد نزدیک ۲۴ و
این بنا در محله مهادمهین، نزدیک خیابان فردوسی واقع است. این مسجد، چهار ستون سنگی و نه گنبد ضربی دارد. گنبد وسطی، بزرگتر و بلند تر از دیگر گنبدهاست. کف مسجد به شکل مربعی به ابعاد ۱۵×۱۵ متر است. در کنار هر دیوار، سه خواجه نشین با طاقی به عرض نزدیک یک متر و نیم
امامزاده سید حمزه (علیه السلام) از سادات صحیح النسب آذربایجان بوده و در دربار سلطان محمود غازان و سلطان محمد خدابنده (اولجایتو) از تقرب و احترام خاصی داشت، حتی روزگاری نیز سمت وزارت و دفترداری الجایتو را متعهد بود که بعد کناره گرفت و باقی عمر به زهد و تقوی و عبادت سپری کرده است.
این بنا در ضلع شمالی خیابان خواجه نصیر واقع است . بنای کنونی مسجد در دوره اخیر جایگزین بنای اصلی شده و فاقد جنبه های تاریخی و هنری است . ازبنای اولیه مسجد، تنها یک ستون سنگی و دوستون چوبی مقرنس کاری برجای مانده است . ستون سنگی درسال های اخیر به موزه مراغه انتقال
این بنا درضلع شرقی صحن بقعه شیخ شهاب الدین اهری، دربخش جنوبی شهر، واقع گردیده و به همراه دیگر بخش های این بقعه، در دوره صفوی- به احتمال زیاد، به روزگاه شاه عباس اول- برمزار شیخ ساخته شده است . مسجد، با طرح مستطیل شکل، با پوشش طاق و تویزه، مزین به گچبری، نقاشی و
این بنا درخیابان خواجه نصیر، روبه روی بازار واقع گردیده و دارای صحن و شبستان ستوندار است . صحن مسجد دارای دو در و شانزده اتاق جهت سکونت طلاب علوم دینی است . شبستان مسجد درسمت جنوب صحن قرار گرفته است و ۲۸ متر طول، ۵/۱۸ متر عرض و ۳۵ ستون دارد . سقف و
این بنا در قسمت جنوبی خیابان اوحدی و در محل میدان ملا رستم واقع گردیده و یکی ازمساجد تاریخی دوره صفوی در مراغه است . بنای اصلی مسجد، ازسه واحد مختلف تشکیل می شود: شبستان اصلی ، شبستان کوچک زمستانی و محل خرج دادن . شبستان اصلی به طول و عرض ۴۰/۱۹×۶۰/۲۵ متر، دارای ۳۵ستون
این بنا در محله چهار سوی اصفهان واقع شده و در اواخر قرن سیزدهم هجری ظاهراً توسط آقا میرزا محمد باقر چهار سوقی ـ از اعاظم فقها ـ ساخته شده است. سردر مسجد و محراب آن دارای کاشی کاریهایی است، کاشی کاری محراب مورخ ۱۳۲۶ هـ. ق است. در داخل مسجد، سنگابی قدیمی مورخ محرم
مسجد ایلچی درمحله احمد آباد اصفهان واقع شده است. کتیبه تاریخی سر در مسجد حاکی از آن است که این مسجد دردوره سلطنت شاه سلیمان صفوی به وسیله (صاحب سلطان بیگم) دختر حکیم نظام الدین محمد ملقب به حکیم الملک ایلچی و توسط (خواجه سعادت) نامی از خواجگان او به اتمام رسیده است. کتیبه سر
این بنا در محله چهار سوی شیرازی های اصفهان واقع شده و از بناهای دوره قاجاریه ـ اواخر قرن سیزدهم هجری ـ است. بنای مسجد دارای صحن، سردر، دو ایوان شمالی و جنوبی، شبستان گنبددار و صفههایی در اطراف صحن است. نمای خارجی گنبد، آجری و داخل آن، پوشش ساده گچی است. کاشی کاری کتیبه
بنای تاریخی مسجد باباعبد الله در ابتدا به صورت گنبد مقبره ای دوره ایلخانی بوده و سپس مسجد در کنار آن توسعه یافته است .این بنای تاریخی به صورت مسجد دو ایوانه بوده که پس از عبور از ورودی اصلی به صورت غیر مستقیم به سمت چپ و راست به داخل صحن یا حیاط وارد
این بنا که از ساختههای دوره آل بویه بوده، روزگاری در محله باب الدشت اصفهان ـ در مکان فعلی مسجد حکیم قرار داشته که امروزه تنها بخشی از سردر آن باقی مانده است. مافروخی در کتاب «محاسن اصفهان» در توصیف این مسجد آورده که این بنا توسط صاحب بن عباد ساخته شده و دارای شبستانها،
از جمله آثار تاریخی بافران که بنای اصلی آن براساس شواهد موجود، احتمالاً به قرون اولیۀ اسلامی می رسد مسجد جامع بافران است. نظر عده ای بر این است که پیش از ورود دین مبین اسلام به بافران، این مسجد به عنوان آتشکدۀ زرتشتیان، مورد استفاده بوده و فقدان محراب در ساختمان مسجد را مویّد
بنا به اظهارات اهالی روستا این مسجد به دست محمد میرپنج، مالک تمامی منطقه جرقویه احداث شده و پس از مرگ وی پسرانش به ترتیب حاج سرهنگ و حاج سرتیب ادامه بنای مسجد را تا پایان کار پی گیری کردهاند. این مسجد در حدود ۱۱۰ سال پیش ساخته شده و در مراحل بعدی، سنگ ازارههای
این بنا در روستای هفشویه، از بلوک قهاب در شمال خاوری اصفهان، به صورت ویرانهای برجای مانده است. بنای اولیه مسجد، مربوط به دوره سلجوقی است که در دوره مغول بازسازی شده و تزییناتی در آن صورت گرفته است. اساس بنا با خشت ساخته شده و از آجر به صورت ساده و تزیینی در نمای
اهالی شهر ورزنه در گذشتههای دور خانههای خود را گرداگرد مسجد جامع بنا میکردند به طوری که در نقشهها مشاهده میشود مسجد جامع تقریباً در وسط کاربریهای مسکونی قرار دارد. از آثاری که بدست آمده مشخص میگردد بنای اولیه مسجد بر روی بقایای یک آتشکده بوده است که تاریخ آن به زمان ساسانیان بر میگردد،
این مسجد در محله خواجوی اصفهان واقع شده و مسجد بسیار کوچکی است که در دوره سلطنت شاه عباس دوم در سال ۱۰۷۲ هجری قمری به وسیله «حاجی منوچهر» نامی از خواجههای مشهور آن زمان ساخته شده است. از هموطنان عزیز ساکن اصفهان تقاضا می شود در صورت داشتن تصاویری از مسجد حاج منوچهر آنرا
این بنا در محله خواجو، نزدیک چهار سوی آجری واقع شده و براساس کتیبه کاشی کاری سردر آن، بین سالهای ۱۲۳۷ تا ۱۲۴۲هـ . ق زمان فتحعلی شاه قاجار توسط حاجی میرزا محمدصادق بنا شده است. این مسجد، بنای کوچکی است، با این حال دارای تزیینات جالب کاشی کاری است. بانی مسجد پس از وفات
این بنا در بازار اصفهان، میان محله نیمآورد و جماله کله و درب امام در بازارچهای هم نام مسجد واقع و از آثار ارزنده دوره قاجار است که به همت حاج محمد جعفر آبادهای ـ از روحانیون مشهور اصفهان در قرن سیزدهم هجری ـ ساخته شده است. به نوشته رفیعی مهرآبادی، تنها شبستان مسجد توسط
این بنا در محله در دشت در بازارچه حمام قاضی و نزدیک فلکه شهشهان واقع شده و در سال ۱۰۷۳هـ . ق توسط حاجی یونس نامی ـ از خواجگان دربار شاه عباس دوم ـ ساخته شده است. کتیبه سردر این مسجد به خط ثلث برجسته حجاری شده و به خط محمدرضا امامی است. بر روی
این مسجد که درنائین به(مسجد خواجه) هم معروف است در محله نوگاباد ودرانتهای بازار نائین قرار گرفته است به نحوی که ورودی آن کاملا در جلو راستای بازار واقع شده است . درب ورودی مسجد که از نفاست وزیبایی بسیاری برخوردار است بیانگر قدمت مسجد است. شبستان و مهتابی شمالی مسجد از قسمتهای قابل توجه
مسجد سرخی در شهر اصفهان، کوچه سرخی واقع شده و از بناهای دوره شاه عباس اول است که در سال ۱۰۱۴ هجری توسط شخصی به نام خلف که سفره چی شاه عباس بود، ساخته شده است. تنها اثر قابل توجه این مسجد، سردر کاشی کاری و کتیبه تاریخی آن است. کتیبه مزبور به خط ثلث
این بنای تاریخی درمحله محمدیه یکی از محلات قدیم شهر نائین واقع شده است. مسجد سرکوچه محمدیه متعلق به قرون اولیه هجری بوده که بیش از یک هزارسال قدمت دارد و از نظر شکل و پلان کاملا” بامساجد دیگر متفاوت بوده و این یکی از ویژگیهای مهم بنای مذکور می باشد. این بنا فاقد صحن
این مسجد بعد از مسجد سید بزرگترین مسجد اصفهان است و در واقع می توان آنرا پنجمین مسجد بزرگ و با شکوه اصفهان دانست که در ابتدای محله نوی شیرازی ها و متصل به محله در بکوشک قرار گرفته است. نکته: مطالبی که در سایت شهرداری اصفهان درباره ی مسجد رحیم خان نوشته شده دارای
