نقال از هنر های بومی در اوقات فراغت مردم بود و آن را می توان به دو بخش نقالی و شاهنامه و پرده خوانی تقسیم کرد. نقالی به دو شکل عمومی و خانوادگی برگزار می شد در شکل عمومی آن ، درویشی در قهوه خانه ای می نشست و با نقل داستان های شیرین ، افراد را سر گرم می کرد . در نقالی خانوادگی اعضای یک یا چند خانواده نزدیک ، دور هم جم می شوند . و کهن سال ترین فرد خانواده با آنها نقل حکایت های عامیانه محلی ، آنها را سرگرم می ساخت.نقال شاهنامه ها در قهوه خانه می نشست در شب های ماه رمضان یا شب های طولانی زمستان داستان های شاهنامه را توصیف می کرد.
