دیدنیهای اصفهان

مسجد سرخی در شهر اصفهان، کوچه سرخی واقع شده و از بناهای دوره شاه عباس اول است که در سال ۱۰۱۴ هجری توسط شخصی به نام خلف که سفره‌ چی شاه عباس بود، ساخته شده است. تنها اثر قابل توجه این مسجد، سردر کاشی کاری و کتیبه تاریخی آن است. کتیبه مزبور به خط ثلث

این مسجد که در عرف تلفظ (سرش بادران) خوانده می شود در روستایی در ۲۹ کیلومتری جنوب خاوری اصفهان و ساحل شمالی زاینده رود واقع شده است. این اسم در اصل (سروش آذران) بوده و محل یکی از آتشکده‌های معروف اصفهان است. به غیر از مسجد سرو شفادران که به فتوای کتیبه آن در دوره

مسجد سعید بن جبیر که بنای اولیه آن به قرون اولیه هجری منسوب است در ضلع باختری صحن شمالی امام زاده درب امام اصفهان واقع شده و شیخ جابری انصاری در تاریخ اصفهان درباره این مسجد کوچک چنین نوشته است: «دیگر از مساجد کهن، مسجد منسوب به سعید بن جبیر است. مساحتش بیش از یک

این بنا در محله دروازه نو و کوچه بازارچه خان واقع شده و مسجد کوچکی است که توسط سلیمان بیک ـ از کارگزاران دربار شاه عباس دوم ـ بنا شده و بر سردر آن، کتیبه‌ای به خط ثلث سفید بر زمینه کاشی خشتی لاجوردی و مورخ ۱۰۷۲هـ. ق نصب شده است. از هموطنان عزیز ساکن

این بنا در جوار مجموعه بناهای امام زاده اسماعیل، مشتمل بر بقعه امام زاده، گنبدخانه بزرگ، مرقد و مسجد شعیا و تأسیسات دیگر واقع شده و بر طبق مدارک مکتوب، اصل بنای آن مربوط به قرن اول هجری و بر طبق مدارک موجود معماری، مربوط به دوره سلجوقی است. به هنگام رواج اسلام در اصفهان

این بنا در محله قدیمی باب الدشت اصفهان واقع شده و بنای کوچکی است که بر طبق کتیبه سر در آن، به وسیله عالم ربانی ابوالفتوح محمد در سال ۹۸۷هـ . ق بنا شده است. کتیبه این مسجد به خط علیجان معلم است و بر دو جرز طرفین سردر آن نیز بر دو لوحه سنگی

علیقلی آقا یکی از خواجه سرایان نیکوکار زمان شاه سلطان حسین صفوی بود که در زمان حیات با برکتش، مسجد و بازار و سرا و چهار سوق زیبایی به نام خود و در محله بید آباد اصفهان ساخت. از جلوی مسجد علیقلی آقا مادی فدن یا فدا عبور می کند و سردر مسجد به سمت

این بنا در محله خواجو، در کوچه‌ای که به طرف ترواسکان می ‌رود، واقع شده و در سال ۱۰۹۰هـ . ق توسط شیخ علی ‌خان زنگنه صدراعظم شاه سلیمان صفوی ساخته شده است. این مسجد دارای دو ایوان بزرگ در سمال و جنوب، صحنی به ابعاد ۳۵×۴۵ متر و کتیبه‌های زیبایی به خط ثلث است.

در خیابان طالقانی امروز مسجدی قرار دارد که با توجه به کتیبه ی سردر آن در زمان سلطنت شاه طهماسب اول صفوی ساخته شده است. این کتیبه در حال حاضر در کاخ چهلستون نگهداری می شود و به همراه سردر، در مجاورت یکی از دیوارهای این کاخ نصب شده است. توضیح اینکه در حدود ۵۰

این بنا در روستای گار در ۲۲ کیلومتری خاور اصفهان و ساحل جنوبی زاینده رود واقع شده و امروز تنها مناره و بقایای بخشی از دیوارهای گنبدخانه مسجد برجای مانده است. با توجه به مناره و کتیبه سلجوقی آن و همچنین بقایای کتیبه و تزییناتی از دوره ایلخانی می ‌توان گفت که اصل مسجد مربوط

این بنا در محله قدیمی لنبان واقع شده و بنای کنونی آن از آثار دوره صفوی است که بر روی بقایای مسجدی از قرن هشتم هجری بنا شده است. در رساله «محاسن اصفهان» تألیف مافروخی نام محله لنبان بارها آمده و مخصوصاً مسجد و عمارتی توصیف شده که یکی از ارکان نامی اصفهان، آن را

این بنا در روستای گلون آباد (گلناباد) از دهستان قهاب اصفهان در ۲۱ کیلومتری خاور اصفهان واقع شده که به صورت ویرانه‌ای در آمده است. در یکی از ایوان‌های خاوری صحن، کتیبه‌ای به خط زیبای ثلث، متضمن آیات قرآنی و تاریخ ۱۱۰۹ هـ . ق دیده شده است.

این بنا که در خیابان طالقانی واقع شده از آثار جالب عهد صفویه است که در دوره‌های بعد، تعمیرات و الحاقاتی به آن صورت گرفته است. بنا به صورت دو ایوانی با گنبدخانه‌ای در ضلع جنوبی ساخته شده است. پشت بغل‌های اطراف صحن این مسجد، با تزیینات آجری ـ مشابه کارهای دوره صفویه در مسجد

این مسجد در محله جوباره به وسیله «حاجی میرزا محمدخان» تاجر مصری، در سال ۱۰۶۱ هجری قمری بنا شده است و کتیبه و اشعاری منقور بر لوحی از سنگ مرمر دارد. مقبره «خواجه میرحسن» که کتیبه آن تاریخ سال ۷۸۸ را نشان می ‌دهد در مقابل آن واقع شده است. این مقبره چندان مورد توجه

این بنا در تخت فولاد در بین چند تکیه واقع شده و بنای اصلی آن از آثار دوره صفوی است. در داخل مسجد و تقریباً در وسط آن، بنایی شبستان مانند از آثار صفوی و در قسمت جنوب مسجد، بنای قدیمی دیگری است که در عهد قاجاریه تعمیر شده است. در جانب جنوب باختری مسجد،

مسجد مقصود بیک در کوچه تکیه ظلمات، در گوشه شمال خاوری میدان نقش جهان واقع شده و در دوره شاه عباس اول ۱۰۱۰هـ . ق ـ توسط مقصودبیک ـ ناظر شاه ـ ساخته شده است و به دلیل واقع بودن در جوار تکیه ظلمات، به مسجد ظلمات معروف شده است. این مسجد، از بناهای زیبای

این بنا در حدود میدان میر و کوچه نمکی واقع و بر طبق کتیبه تاریخی موجود، در زمان شاه عباس دوم توسط حاجیه شاه خانم، بنت میرزا احمد بیک نمکی بنا شده است. متن کتیبه مزبور، ضمن ذکر نام پادشاه وقت و بانی بنا، شرح موقوفانی است که وقف مسجد شده است.

این بنا در جانب بازار، نزدیک سرای ساروتقی واقع شده و در سال ۱۳۲۹هـ . ق توسط ملامحمدحسین کرمانی ـ از مجتهدین و فضلای اصفهان ـ ساخته شده است. داخل مسجد، آثار قابل ملاحظه‌ای ندارد، ولی سر در آن دارای کتیبه‌ای به خط نستعلیق سفید بر زمینه کاشی لاجوردی می باشد.