اشعار و ترانههای عامیانه از جمله بخشهای مهم فرهنگِ مردم بودهاند و هستند؛ زیرا این ترانهها، دل سرودهی ناب مردم در طی گذشت روزگاران است که به مناسبتهای گوناگون سروده شده و نسل به نسل و سینه به سینه به صورت شفاهی به امروز رسیده است. در واقع میتوان گفت که این اشعار و ترانهها بازتابی از چگونگی زندگی و رویدادهای آن، خلق و خوی، روحیات و خواستهها و آرزوهای مردم در طول زندگی پرفراز و نشیبشان بوده و هست، بنابراین با بررسی و شناخت اشعار و ترانههای اقوام مختلفِ کشور میتوان با گوشهای از توانمندیها و جلوههای هنر مردم در به وجود آوردن این نوع از ادبیات عامیانه به خوبی آشنا شد. بختیاریها از جمله اقوام ایرانی هستند که خود از پیشینهی کهنِ تاریخی و فرهنگی ریشهداری برخوردارند و با نگاهی به تاریخ، فرهنگ و ادبیات مکتوب و شفاهی گسترده آنها میتوان به خوبی از این واقعیت آگاه شد. با توجه به گستردگی حوزهی فرهنگِ عامهی بختیاری، اشعار و ترانههای آهنگین مردمی در نزد آنان همواره از جایگاه ویژه و ممتازی برخوردار بوده است و گذشت زمان نتوانسته سبب فراموشی کلی این دل سرودهها و نغمهها شود؛ چرا که این ترانهها از درون زندگی مردم بختیاری جوشیده و با تاریخ، ادبیات و فرهنگ آنها پیوندی ناگسستنی دارد.کارهای کشاورزی ودامداری درایل بختیاری آوازهای ویژه ای دارند وزن هرآواز معمولاٌ تابع حرکت های آن کار معین ست .معروف ترین این آوازها عبارتند از: مشک دوغ ( مشک زنی ) که توسط بانوان خوانده می شود.
به نظر بنده این اشعار و ترانههای باید در کتاب ها نوشته شود و صدای انها ثبت وضبط شود چون این ایین های قدیمی و سنتی در حال از یاد رفتن هستند و باید از انها حمایت شود