تاریخ خبر :۱۳۹۳/۱۰/۱۸-خبرگزاری میراث فرهنگی – گروه میراث فرهنگی- چند روز پیش تخریب مسجد تاریخی روستای حصار بیگ ورامین با لودر در روز روشن انجام شد. بسیاری از مردم روستا میگویند که به این تخریب اعتراض کردند، اما نتیجهای نداشته است. مسئله اما اینجاست که مسئولان و نهادهای مربوطه هیچ گونه مسئولیتی را در این زمینه به عهده نمیگیرند و از این تخریب اظهار بیاطلاعی میکنند. از طرفی فعالان و دوستداران میراث فرهنگی ورامین نگران آن هستند که وقتی بنای تاریخی مقدس به راحتی تخریب میشود، دیگر بناهای تاریخی این روستا که در ورودی پارک ملی کویر قرار دارد هم در امان نیستند.
مسئولان، بیخبر!
اهالی روستای جوادآباد حصار حسن بیگ ورامین هنوز در شوک به سر می برند. پدران و مادران و دیگر اجدادشان بارها در این مسجد نماز خوانده و عبادت کرده بودند. با این حال جلوی چشم آن ها این مسجد ویران شد. یکی از اهالی می گوید: «وقتی دیدم لودرها نزدیک مسجد جامع تاریخی روستا می شوند، جلو رفتم ببینم چه خبر است اما مرا به کناری زدند و گفتند در کار ما دخالت نکن به شما مربوط نیست.»
یکی دیگر از اهالی صحبت از سه مرد از بزرگان و ریش سفیدان روستا می کند که چون وضع مالی مناسبی دارند، با اتکا به همین مسئله هر اقدامی که دوست دارند در روستا انجام می دهند و خواسته مردم دیگر برایشان مهم نیست.
او می گوید که حتی می دانم چند خانه قدیمی و یک قلعه قدیمی در روستا را خراب کردند و هیچ کس هم نتوانست به آن ها بگوید، چرا؟
او مدعی شد که آن ها هر مجوزی که بخواهند می توانند از مسئولان بگیرند و بعد کارهای خودشان را پیش ببرند.
اکنون برخی از نهادهای مردمی در ورامین می خواهند از بانیان این تخریب شکایت کنند. از طرفی دیگر اداره میراث فرهنگی تهران در این زمینه سکوت کرده است. سرپرست این اداره با آن که چند روز از این تخریب می گذشت، پیش از آنکه رسانه ای شود، هیچ اقدامی برای شکایت از تخریب یک بنای تاریخی نکرده بود. حال باید از مسئولان مربوطه پرسید که مجوز تخریب را چه نهادها و سازمانهایی به چه افرادی دادهاند.
نخستین مسئولی که از ماجرای تخریب این مسجد تاریخی اظهار بیخبری میکند؛ «سیدی»، اداره اوقاف و امور خیریه ورامین است: «من اصلا نمیدانم در مورد کدام مسجد صحبت میکنید. من از تخریب هیچ مسجدی خبر ندارم.» برای اثبات این بی خبری به یکی از معاونان خود نیز تلفن می کند و باز همان حرف ها را تکرار می کند: «نه معاونم هم بی خبر است. مگر مسجدی خراب شده؟»
او در پاسخ به این سوال که مگر میشود، مسجدی با زمینی وقفی بدون اجازه اداره اوقاف و امور خیریه تخریب شود؟ ، میگوید: «نه، نمیشود اما ما خبر نداریم.»
حسینی، امام جمعه جوادآباد هم در گفت و گو با chn اعلام می کند که من کامل در جریان این تخریب نیستم.
او در پاسخ به این سوال که اهالی میگویند شما از این تخریب مطلع هستید میگوید: «هر کس چنین ادعایی دارد، مدرک بیاورد. اگر مدرک آوردید من حرف میزنم.»
سمانه علیجانی، عضو شورای روستای جوادآباد نیز از تخریب این مسجد اظهار بیخبری میکند اما میگوید که اگر میدانستم به شدت با این تخریب مخالفت میکردم. در حالی که اینجا عدهای هستند، هر کاری که بخواهند بدون اینکه در شورا به مشورت گذاشته شود، انجام میدهند.
عباسی، بخشدار جوادآباد هم آخرین مسئولی است که در گفت و گو با chn از بروز چنین اتفاقی اظهار بیخبری میکند: «من تازه دو ماه است که بخشدار این منطقه شده ام. از هیچ چیز خبر ندارم. نمی دانم چه کسانی این کار را کرده اند.»
این در حالی است که تخریب مسجد در همین چند روز اخیر یعنی زمانی که او بخشدار بوده، انجام شده است. وقتی این مسئله به او گوشزد می شود، با عصبانیت میگوید: «بروید از آن آقای «ب…» که خراب کرده، بپرسید. من که نمیتوانم روی همه روستاها نظارت داشته باشم به من ربطی ندارد.»
این بی خبریها همه در حالی است که «محمد عبدالعلی پور»، کارشناس میراث فرهنگی و رییس سابق اداره موزهها در گفت و گو با chn این تخریب را مغایر با آیین و مذهب میداند: «نگاهی به دورههای تاریخی ایران گویای آن است که ما حتی آتشکدهها را خراب نمیکردیم. ممکن بود که به جای آتشکده بنای مذهبی دیگری ساخته شود اما هرگز بنای مقدس به دلیل حرمتی که داشت تخریب نمیشد.»
به گفته او، وقتی در یک مکان مقدس نماز خوانده شده و عبارت کردهاند را با لودر خراب میکنند، صرف نظر از اینکه بنای تاریخی ویران شده، این اقدام در عرف و شرع نیز قابل پذیرفتن نیست.
عبدالعیپور با بیان اینکه در بسیاری از شهرهای تاریخی ایران مسجدهای جدید ساخته میشود اما این به این معنا نیست که مسجدهای قدیمی را باید خراب کرد و این اتفاق در روستای مذهبی جوادآباد تعجب برانگیز است.
این کارشناس میراث فرهنگی با نقب به گذشته هشدار می دهد: «روزی از روی جهل محوطههای تاریخی با بیل و کلنگ و به صورت پنهانی تخریب میشد اما امروز در روز روشن و با بلدوزر این کارها را انجام می شود. این روند بسیار خطرناکی است.»
