این خانه متعلق به نیمه دوم حکومت قاجاریه می باشد که در اوائل پهلوی اتاقهایی در دو طبقه به ضلع شمالی حیاط باغچه اضافه شده است. این ساختمان دو طبقه و دارای اندرونی و بیرونی است. اندرونی شامل حیاطی است به ابعاد ۶۰/۹ *۶۰/۲۱ متر که از کوچه شمالی به آن وارد میشوند . ورودی بیرونی از سردر محتشم و گچبری است وارد هشتی شده و از آن با دالان طویلی ما را به حیاط باغچه بیرون هدایت میکند. ستونهای رفیع نمای ساختمان با سرستونهای گچبری شده نظر هر بیننده رابه خود جلب میکند. ورودی به ساختمان اصلی از طبقه همکف بوده و از طریق یک راه پله مرکزی تازه وارد به سرسرا وارد میگردد که دسترسی به همه اتاقهای طبقه فوقانی را میسر میسازد. طبقات همکف و اول دارای طنبی های وسیعی است که هرکدام اتاقهای فراحناکی رادر جناحین خود دارد. این ساختمان برای استفاده مسکونی ساخته شده ولی درسال ۱۳۶۹ برای شهرداری تبریز خریداری و بعد از مرمت توسط میراث فرهنگی تبدیل به فرهنگسرای تبریز شده است. در این اواخر مرکز ایرانشناسی در آن فعالیت خود را آغاز نموده است. ساختمان با بیش از ۱۶۰۰ مترمربع عرصه ودالان ورودی زیبا با قاب بندیهای آجری و سردر شاخص ورودی مزین به گچبری ازخصویات بارز آن میباشد. فرم سردر و گچبری و قاب بندی گچی و آجری رفعت ستونها و نمای سفید یکدست و نمای پرکار آجری ضلع شرقی از مهمترین عوامل تزئینی آن میباشد. این اثر بشماره ۳۲۲۲ در تاریخ ۶/۱۲/۱۳۷۹ در فهرست آثارملی کشور به ثبت رسیده است.
