حضرت علی ابن حمزه (ع)، نوه حضرت امام موسی کاظم (ع) است که نسبت شریفش با یک واسطه به ایشان منتهی می شود، حضرت (ع) از شاخه طوبایی است که از شجره طیبه امامت و ولایت روئیده و منشا شفای دل ها و خیر کثیر و برکات عظیم است .روایت شده است در آن زمان که بنی عباس به تعقیب علویون در تمام بلاد ایران پرداختند، حضرت علی ابن حمزه (ع) به همراه تعدادی از نزدیکان خود جهت یاری عموی خود حضرت امام رضا (ع) در سال ۲۲۰ ه.ق (زمان حکومت معتصم عباسی ) به شیراز آمد و در جنگی که میان عمال عباسی با حضرت و یارانش در منطقه ارژن نزدیک شیراز در گرفت لشکر حاکم عباسی در فارس (قلتق خان)شکست خورده و عزیمت نمودند. پس از تجدید قوا عباسیون از تاریکی شب استفاده نمودند و به حضرت و همراهانش حمله ور شدند و متاسفانه همراهان حضرت در صحرا پراکنده شدند و برخی هم شهید شدند .
آنگاه حضرت علی ابن حمزه (ع) که در این درگیری جراحات سختی برداشته بود در یکی از غارهای کوه شمالی که در آن چشمه آبی نیز وجود داشت به طرز مخفیانه زندگی می کرد.می گویند این همان غاری است که بعد ها ابن باکویه برای انزوای خود به یمن و برکت وجود مقدس حضرت علی ابن حمزه (ع) که در آن غار زندگی می کرده به عنوان محل زندگی خود انتخاب نموده و امروزه به بابا کوهی شهرت یافته است.
حضرت با فروش هیزم امرار معاش می کرده و در یکی از روز ها که عمال عباسی در تعقیب حضرت بودند با چهره نورانی و حالی که در صورت حضرت مشاهده کردند او را شناسایی کرده و به عمال عباسی خبر دادند ماموران عباسی نیز پس از هجوم ناجوان مردانه به ایشان حضرت را زخمی کردند و سپس سر مبارکش را از بدن جدا نمودند. مورخین در کتب مختلف بخصوص کتاب هزار مزار، کتاب علم انساب ابونصر بخاری و… می نویسند حضرت به لطف اللهی از جا برخاست و سر مبارکش را برداشت و به راه افتاد و رسید آنجا که مزارش قرار گرفته و بر زمین افتاد و تا چند روز از لبانش جمله مقدس لا اله الا الله شنیده می شده و اکنون آستان مقدسش زیارتگاه و باب الحوائج حاجتمندان است گویند حافظ از زائران آن حضرت بوده و شعری در وصف حضرت به این مضمون سروده است.سر آن کشته بنازم که پس از کشته شدن ، سر خود گیرد و اندر پی قاتل برود گفته می شود در حیاط این امامزاده چند تن از پادشاهان آل بویه نیز دفن شده‌بودند که اکنون از قبر آنان اثری نیست که از میان آنها می‌توان به عمادالدوله علی و رکن‌الدوله حسن اشاره نمود.
آدرس: جنوب دروازه قرآن، نزدیک به دروازه اصفهان، خیابان حافظ، جنب پل علی بن حمزه، آرامگاه علی بن حمزه(ع)
نقشه :
سلام علیکم. احتراماً به استحضار میرساند این جانب از خانواده اصل شیرازی و از زائران این امام زاده جلیل القدر می‌باشم . لازم به توضیح است من کل دیوان حافظ را زیر و رو کردم اصلاً حافظ همچین شعری نگفته این شعر از شاطر عباس صبوحی می‌باشد و سرودن این شعر ربطی به علی ابن حمزه ندارد. سر آن کشته بنازم که پس از کشته شدن
سر خود گیرد و اندر پی قاتل برود
الله اعلم