فرهنگ موسیقی مازندران در ناحیه شرقی با موسیقی خراسان و ترکمن صحرا آمیخته شود و درغرب کمابیش ویژگی های موسیقی گیلانی را داشته باشد .
موسیقی محلی مازندران به این نواحی تقسیم می شود : موسیقی اصیل طبری ( مربوط به کوهستان ها و جلگه های مرکزی مازندران ) موسیقی علی آباد کتول ( مربوط به بلوک استر آباد قدیم به مرکزیت پیچک محله ) موسیقی گداری ( به مرکزیت قنبر آباد بهشهر ) موسیقی خنیایی شرق استان ( مربوط به جلگه های شرق مازندران از کردکوی تا میان درود ساری ) موسیقی غر ب مازندران ( از دو سوی رودخانه ی چالوس تا دو سوی رودخانه ی نشتا ) .
موسیقی مرکزی مازندران
موسیقی مناطق مرکزی مازندران که تقریبا خاستگاه اصلی همه ی نغمات و آواها و نواهای پنج گانه ی طبری زبان به شمار می آید در همه نواحی کوهستانی از هزار جریب تا کوهستانهای کجور و محال ثلاث و در نواحی جلگه ای از میان درود تا شرق رودخانه چالوس ، عمومیت و کاربرد دارد . ااین موسیقی از یک سو بر پایه ی دو مقام آوازی پر اهمیت منطقه ، یعنی طبری و کتولی بنا شده و از سوی دیگر بر محور ده ها قطعه و تکه سازی پوپانی منطقه شکل گرفته و گسترش یافته است . دو مقام کتولی و طبری رفته رفته به موسیقی سازی منطقه راه یافتند و برغنا و تنوع آن افزودند . مقا م طبری با استفاده از اشغار منسوب به امیر پازواری ، هم در بخش سازی و هم در بخش آوازی به امیری شهرت یافت
کتولی نیز تحت تاثیر موسیقی دیگر مناطق و اقوام حالات مختلفی یافت که اصلی ترین و کهن ترین آنها کتولی رایج در مناطق مرکزی است .علاوه بر این شبه مقاماتی آوازی هم چون( چاروداری حال )و منظومه های متعددی همچون (طالبا ) ارکان و اساس موسیقی این منطقه را تشکیل می دهند .
اصلی ترین و قدیم ترین بخش از این موسیقی شامل تعدادی قطعات سازی است که به شیوه های زندگی دامی کهن اختصاص دارد . هرچند در جال حاضر جنبه های کاربردی این تکه ها از میان رفته است . ولی هم چنان در نوای ساز چوپانان و یا نوازندگان جاری است .
بخش دیگری از موسیقی سازی این منطقه موسیقی مراسم و آیین هاست که با سورنا نواخته می شود و شاخص ترین این تکه های در عروسی جشن ها و اعیاد استفاده می شده اند .
