ایرانیان از دیرباز در پی منش نیک و دادگری بوده اند ,لمبتون می نویسد این رویه در پیش از اسلام در میان این مردم رواج داشته و پس از آن هم ادامه یافته است : اسلام با خود شعار عدل و احسان را آورد که با روح ایرانی همخوانی داشت و می بینیم در همه ادوار پس از اسلام همین شعارها که با خود فریاد و مژده « ان الله یامرکم بالعدل و الاحسان »و « ان اکرمکم عندالله اتقیکم » و… را می آورد و با آن دودمان ساسانیان را در هم پیچید همان ایرانی را علیه هر دستگاه ستم و نابرابری برانگیخت .(لمبتون ۱۳۵۷).
یکی دیگر از سجایای کلی که در روان شناسی اجتماعی مردم ایران باز شناخته می شود و برخی آن را بدون در نظر گرفتن تفاوت های شهروندی ,چادر نشینی یا ایل نشینی و روستایی تشخیص داده اند , سجیه برابری گرایی و مساوات طلبی است به نظر لمبتون عوامل انقراض دودمانهای بزرگ سیاسی در تاریخ ایران به نحو مطلوبی می تواند خصوصیات روحی و روان شناختی جامعه و مردم ایران را در برخورداری از سجیه برابری دوستی و مساوات طلبی او به ما بشناساند .
بیهوده نیست , استقبال از آیین بیگانه ای «اسلام » که با خود برابری و برادری و ساوات همه ابنا بشر را ارمغان می آورد و بیهوده نیست که همین ملت آنگاه که «واقعیت عملی »آیینی را که منادی «برادری و برابری » بود خلاف آنچه ادعا می شد می بیند آنچنان که نخست سامان حیات بنی امیه و آن گاه شیرازه حیات بنی عباس را در هم می پیچد.( لمبتون ۱۳۵۷)
ایرانیا کلا ادمای خوبی هستن فقط چند سالی هست که به خاطر مشکلات اقتصادی کمی رفتار های زشتی نشون میدن