سال ها پیش وقتی در لرستان عروسی بود ، صدای ساز و دهل و کمان چه و ضرب تا هفت شبانه روز به گوش می رسید و مردانی دست مال به دست رقص های دوپا ، سه پا و شونه شکی می کردند .
این مراسم با گذشت زمان به سه شبانه روز و هم اکنون در بیشتر خانواده های لر به یک شب رسیده است .
داماد یک روز پیش از عروسی باید اجناسی مانند قند و برنج و چای و چند راس گوسفند که معمولا دور گردنشان پارچه های رنگی بسته اند ، با گروهی از نوازندگان راهی خانه ی عروس کند .
صبح روز عروسی ،داماد به خانه پدر زن می رود و دستش را به نشانه ی ادای احترام می بوسد . تهیه ی صبحانه ی فردای عروسی یا وعده های غذایی سه روز پس از مراسم هم بر عهده خانواده عروس است .
صبح روز بعد از عروسی ، خانواده ی عروس سینی بزرگی حاوی کله قند ، شاخ نبات ، لباس و مقداری پول به خانواده داماد می فرستند . داماد باید به کسی که سینی را آورده است مژدگانی بدهد .
در عشایر لرستان ، خانواده ی عروس از ترس دل تنگ شدن دخترشان ، یکی از آشناها هم راه او سرجهازی می فرستند و خانواده داماد باید به او هدایایی تقدیم کنند . اصطلاح سرجهازیی اشاره به همین ماجراست .
